‡‡HBD~Shige-NewS

posted on 10 Jul 2008 22:53 by kekudi

วันนี้วันเกิด...

    วันนี้วันเกิดชิเงะแหละ คนบ้าอะไรก้อไม่รู้ สวยกับหล่อในคนเดียวกัน อ๊างงง!!!

เนื่องในโอกาสพิเศษ...

gg

 หล่ออะดิ ฮ่าๆ

hgj

gh

gfd

cd

เนื่องในโอกาสวันเกิดชิเงะเค้าก็จะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู เงะ

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู เงะ

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ~~

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ~

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู เงะ

ให้การ์ดวันเกิดด้วยแหละ

h

 

อย่างกับคำอวยพรวันแต่งงาน

มีความสุขมากๆน้า~~(อย่านอกใจโคะละ)

.

.

f

เห้ย!!!! บอกว่าอย่านอกใจไง!!!

ไปยุ่งกับเรียวจังเค้าได้ไง~~เดี๋ยวอุจจี้ก้อตามมาตบหรอกลูก

พอแระ...ไม่มีเวลาทำ

ขอโทษนะเงะที่วันเกิดเงะทำได้แค่นี้ T^T

 

 

[Fanfic][Y][HBD-Tsura]Sweet one(gintokixkatsura)

posted on 26 Jun 2008 21:07 by kekudi
ฟิควันเกิดแหละเออ วันที่ 26/6 วันเกิดซึร้าาาา

ฟิควายนะค่ะ ใครไม่ชอบก็ผ่านๆมันไปนะค่ะ

-------------------------------------------------------------

"บรึ้ม!!"เสียงระเบิดดังลั่นทั่วบริเวณกลบเสียงฝนไปหมด แม้ว่ามันจะไม่โดนเป้าหมายเลยแม้แต่น้อย แถมยังสร้างความเสียหายให้แก่บ้านเรือนต่างๆอีก แต่หนุ่มน้อยผู้มีสายเลือด S ในตัวสูงก็ยังคงยิงบาซูก้าต่อไปโดยไร้ความสำนึกว่าจะทำให้คนอื่นเดือดร้อน

"คาซึระ!วันนี้แกได้ตายแบบเส้นเลือดกระจายแน่"ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของนามก็ได้วิ่งไต่หนังคาอย่างชำนาญ เพื่อหาที่หลบภัยแม้ว่าจะมีฝนเป็นอุปสรรคบ้างก็ตาม ร่างบางได้ปีนขึ้นไปบนเสาไฟฟ้าซึ่งก็ทำให้เขาสามารถหนีพ้นพวกชินเซ็นงุมิได้

"เปียกหมดเลย ทำไมวันนี้ซวยอย่างนี้ วันเกิดแท้ๆ"คาะซึระบ่นออกมาอย่างเซงๆ ทั้งๆที่วันนี้เขากำลังจะฉลองวันเกิดกับทุกคนในกลุ่มที่ร้านของท่านอิคุมัตซึ แต่พวกชินเซ็นก็บุกเข้ามาซะก่อน แม้ว่าเขาจะเจอเรื่องแบบนี้เป็นปกติแล้วก็เหอะ

"ไปหากินโทกิดีกว่า"คาซึระที่หนีพวกชินเซ็นงุมิพ้นแล้วก็เดินตากฝนไปยังร้านรับจ้างสารพัด ให้กินโทกิช่วยหาตัวอลิซาเบธที่น่ารักของเขา

'ปิ๊งป่อง'ทันทีที่เขากดออดก็มีเด็กหนุ่มแว่นนามว่าชินปาจิเปิดประตูมาพอดี

"อ้าว...คุณคาซึระ มีอะไรรึเปล่าครับ"เด็กหนุ่มใส่แว่นที่ถือร่มอยู่เหมือนกำลังจะไปข้างนอกถามขึ้น

"มาหากินโทกินะ"

"รีบเข้าไปดีกว่าครับ ตัวเปียกนานๆเดี๋ยวเป็นหวัด"เด็กหนุ่มก็ได้เดินหลบทางให้คาซึระเข้าไปข้างใน

"งั้นผมขอตัวไปข้างนอกก่อนนะครับ"ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็กางร่มแล้วเดินออกไปทันที

คาซึระเดินเข้าไปที่ห้องรับแขก ก็เห็นกินโทกิกำลังพยายามแต่หน้าเค้กอย่างตั้งใจ เหมือนกินโทกิไม่ได้รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขายืนอยู่ข้างๆ

"ทำอะไรอยู่นะ"เสียงของคาซึระทำให้กินโทกิรู้สึกตัว

"ซึระ มาทำไม"กินโทกิหันหน้ามาถาม

"ไม่ใช่ซึระฉันชื่อคาซึระต่างหาก"ทำไมไม่เคยเรียกชื่อของเขาดีๆบ้างเลยนะ

"ช่วยหาตัวอลิซาเบธให้หน่อย"เมื่อได้ฟังคำตอบแล้วกินโทกิหันกลับไปแต่งหน้าเค้กต่อ

"วันหลังแล้วกัน วันนี้ร้านปิด"เมื่อคาซึระได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกอารมณ์เสีย ทำไมต้องปิดวันนี้ด้วย

"ทำไมต้องปิดด้วยฟร้า"คาซึระอารมณ์เสียจึงตะโกนออกไป

"แล้วทำไมฉันจะปิดไม่ได้ ทำไมต้องหาลุงแก่ในร่างตุ๊กตาด้วย"

"อลิซาเบธไม่ใช่ลุงแก่นะ!"

"งั้นคือตัวอะไรกันละ...ห่วงกันซะขนาดนั้น"กินโทกิก็เริ่มจะอารมณ์เสียแล้วเหมือนกัน ทำไมต้องห่วงตัวประหลาดนั่นซะมากด้วย

"ก็อลิซาเบธเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันนี่"คาซึระหันกลับไปนั่งที่เดิม ที่เขาห่วงอลิซาเบธมันแปลกมากเลยรึไง

"แล้วนายละทำอะไรอยู่"คาซึระนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับกินโทกิ

"แต่งหน้าเค้กไง"ชายหนุ่มตอบโดยไม่มองหน้า

"หรอ"แค่นี้เขาก็พอจะนึกได้ ว่ากินโทกิเป็นโรคขาดของหวานไม่ได้ ทั้งๆที่ใกล้จะเป็นเบาหวานแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถลดของหวานไปได้สักที

ทีแรกเขาก็คิดว่าบางทีกินโทกิอาจจะจำวันเกิดของเขา แต่ดูท่าคงจะไม่ได้แล้วละมั้ง คงไม่มีทางที่กินโทกิจะจำวันเกิดของเขาได้หรอก

"งั้นหรอ.."

ทั้งสองคนนั่งอยู่เงียบๆโดยที่กินโทกิก็นั่งแต่งหน้าเค้กต่อไปโดยไม่สนใจคาซึระ ซึ่งคาซึระก็นั่งเงียบๆโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน นั่งเงียบอยู่นานจนคาซึระชักทนไม่ได้

"งั้นชั้นกลับก่อนแล้วกัน"คาซึระลุกแล้วเดินออกไป

"อืม..."มีแค่เพียงเสียงตอบรับตามหลังของกินโทกิที่เหมือนไม่สนใจ

ทีแรกเขาคิดว่าถ้าเขาไปหากินโทกิอาจจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ท่าทีที่กินโทกิเหมือนไม่สนใจเขาเลยก็ทำให้เขาออกจะหงุดหงิดเหมือนกัน แม้ว่าเขาจะโดนกินโทกิเมินมาบ่อยแล้วก็เหอะ แต่วันนี้เขารู้สึกหงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้ ไม่ชอบเลยที่เป็นแบบนี้

คาซึระก็เดินต่อไปเรื่อยๆโดยไร้จุดหมาย อลิซาเบธของเขาก็หายไปตั้งแต่ที่พวกชินเซ็นงุมิบุกเข้ามาในงานวันเกิดของเขาแล้ว ตอนนี้อลิซาเบธจะเป็นยังไงบ้างนะ...

-------------------------------------------------------------------------

"อากินจัง!ทำไมลื๊อไม่ปลุกอั๊วห๊า!"คางุระที่โผล่ออกมาตอนเกือบจะเที่ยงเข้าไปแล้วโวยวายเสียงดัง

"เอาน่าวันนี้ร้านปิด อยากจะไปไหนก็ไปป่ะ"ทั้งทีที่กินโทกิพูดจบก็มีฝ่าเท้าของสาวน้อยเข้ามาเต็มๆหลังของกินโทกิ

"นี่หล่อนทำอะไรของเธอนะ ห๊า!"กินโทกิหันมาโวยวายเพราะแรงเท้าของคางุระเกือบทำให้เค้กของของเขาไม่ปลอดภัย

"ลื๊อคิดว่าบ้านลื๊อมีเงินมากมานั่งว่างรึไงห๊า เจ้าถั่วลิสงป่นเอ๊ย!"

"นี่หล่อน!นี่มันร้านชั้นเฟ้ย ฉันอยากปิดเมื่อไหร่ฉันก็ปิดได้"

"เชอะ!อาผู้ใหญ่สมัยนี้นี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆเน้อ"คางุระมองด้วยสายตาดูถูกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

------------------------------------------------------------------------------------

"เสร็จแล้ว!!"เค้กที่เขาทำออกมาเสร็จสักที เหลือแค่เอาไปให้ซึระก็เท่านั้น ที่จริงไม่อยากให้ซึระเห็นเขาตอนทำเค้กเลยจริงๆแต่ซึระคงไม่ได้สนใจเค้กของเขาหรอก

"อากินจัง นี่ลื๊อจะทำเค้กให้อาซึระหรอ"คางุระที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ สังเกตเห็นคำว่า 'Happy Birthday to Tsura'ก็เดินเข้ามาถาม พร้อมกับเอามือหมายจะจ้วงเค้กมารับประทาน

'ผั๊วะ!'กินโทกิให้มือเสยมือของคางุระให้ออกห่างจากเค้กทันที

"ก็ใช่นะสิ!"

"แล้วลื๊อจะให้ตอนไหนน่อ อาซึระใช่จะหาตัวได้ง่ายๆ เอาให้อั๊วะกระเดือกดีกว่าเน้อ"

"เออนั่นสิ ไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปไหนแล้ว"กินโทกิเอามือขยี้หัวที่ชี้ฟูของตน เขาเองก็ลืมไปว่าซึระมักอยู่ไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง แถมชอบโผล่ออกมาในที่แปลกๆอีกต่างหาก

"งั้นถ้าเธอหาซึระเจอเราค่อยมากินเค้กด้วยกัน ดีมั้ย?"

"งั้นเดี๋ยวอั๊วะจะรีบหาให้น่อ"ว่าแล้วคางุระก็เดินลากซาดาฮารุออกไปข้างนอก พร้อมร่มคู่ใจ

เมื่อคางุระเดินออกไปแล้ว กินโทกิก็หลับอย่างรวดเร็ว คงเพราะเขาใช้พลังงานในการทำเค้กมากเกินไปจึงทำให้เขาเพลีย

--------------------------------------------------------------------------------------

"อาซาดาฮารุ ลื้อจำกลิ่นได้มั้ย"คางุระหยิบแท่งอร่อยที่เขาเคยหยิบมาจากคาซึระให้ซาดาฮารุดม

"โฮ่ง"สัตว์พี่บิ๊กสีขาวทำท่าเหมือนเข้าใจ และเดินนำทางไป ทำให้คางุระต้องวิ่งตามหลัง ฝนที่ตกอย่างต่อเนื่องทำให้ไม่มีแดด คางุระจึงไม่ต้องกางร่ม

ทั้งสองวิ่งออกไปจนถึงซอยแคบๆซอยหนึ่ง ที่คาดว่าจะเป็นที่ทิ้งขยะ 'อาซึร้ามาทำอะไรในที่แบบนี้เนี่ย'คางุระคิดในใจพร้อมวิ่งตามซาดาฮารุไปต่อ แล้วทั้งสองก็โผล่ออกไปบริเวณที่คนไม่มีบ้านให้อยู่สิงกัน คางุระเหลือบไป

เห็นเป็ด(?)ตัวสีขาวหน้าคุ้นๆที่ลักษณะภายนอกเหมือนกันคนไร้บ้าน

"นี่มันอาอลินี่น่อ อาซาดาฮารุลื้อจำกลิ่นผิดแล้วน่อ"คางุระหันไปพูดกับซาดาฮารุ พร้อมทำท่าทีจะไปตามหาต่อที่อื่น แต่พอวิ่งออกจากบริเวณนั้น ก็มีชายแก่ลึกลับในร่างเป็ดวิ่งตามมา

"อาอลิลื้อตามอั๊วะมาทำไมน่อ"คางุระหยุดวิ่ง แล้วหันไปถาม

'จะตามหาคาซึระ!'อลิซาเบธชูป้ายขึ้นมา ซึ่งก็สร้างความกระจ่างใจให้คางุระ

"งั้นลื๊อก็ตามอั๊วะมาเลย เพราะอั๊วะก็กำลังตามหาอยู่เหมือนกัน"

-----------------------------------------------------------------------------------

คาซึระที่กำลังหาตัวอลิซาเบธอยู่ ก็ได้หยุดตรงสะพานแห่งหนึ่ง เขามองสายน้ำที่กำลังไหลไปเรื่อยๆอย่างเหม่อลอย ทำไมกันนะวันนี้เป็นวันเกิดของเขาแท้ๆ

ที่กินโทกิไม่สนใจเขามันเพราะอะไรกันนะ...

แล้วทำไมเขาถึงอยากให้กินโทกิสนใจ...

ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ...เขากำลังรู้สึกอะไรกับกินโทกิกันแน่...

หรือว่าเขาจะชอบ...

"อ๊ากกก..!!!ไม่มีทางหรอก"คาซึระรีบวิ่งตรงไปร้านรับจ้างอีกครั้ง เขาต้องรู้ให้ได้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ แล้วตัวเองรู้สึกอะไรกันแน่ ไม่ชอบให้กวนใจแบบนี้เลย...

-------------------------------------------------------------------------------------

"อืม..."กินโทกิรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆทับตัวของเขาอยู่ เมื่อเขาเปิดตามาก็พบว่ามีผู้หญิงใส่แว่นคนหนึ่งกำลังนั่งทับตัวของเขาอยู่

"ซัทจัง!นี่หล่อนมาทำอะไรบนตัวฉันเนี่ย"กินโทกิโวยวายพร้อมพยายามจะผลักซัทจังออก

"ก็ดิฉันได้ข่าวมาว่า คุณกินกำลังจะให้ของขวัญวันเกิดคาซึระ ตามสัญชาติญาณอู๊ดๆตัวเมียของฉันบอกว่าไม่ปลอดภัยแน่"ซัทจังอธิบายโดยที่นังนั่งคร่อมกินโทกิอยู่

"ไม่ปลอดภัยอะไรกันเล่า!"กินโทกิก็ผลักออกไม่ได้ หนำซ้ำยังไม่เชือกมามัดตัวของเขาอีก

"ในเมื่อคุณกินไม่ยอมเล่น SM กับฉัน คราวนี้ฉันจะเริ่มก่อนเอง"

'ปั๊ง!'เสียงเปิดประตูอย่างรุนแรงพร้อมมีคาซึระวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นภาพข้างหน้าทำให้ซึระรู้สึกชาไปทั้งตัว

"กินโทกิ..."

นี่กินโทกิกำลังทำอะไร...

เขามีรสนิยมแบบนั้นหรอ...

เขาชอบเล่นแบบนั้นกับซัทจังหรอ...

"เฮ้ย!อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ชอบแบบนี้นะ"กินโทกิที่โดนมัดอยู่กำลังดิ้นพล่านๆ คำว่า'ไม่ได้ชอบแบบนี้'ที่กินโทกิพูด ทำให้คาซึระรู้สึกดีใจ อย่างน้อยกินโทกิก็ไม่ได้ชอบแบบนี้ใช่มั้ย

"ใครว่าละ คุณกินเขาชอบเล่นแบบนี้กับฉันมาตั้งนานแล้ว"ซัทจังพูดขึ้น พร้อมแบกกินโทกิขึ้นบ่า

"ซึร้าาา!!!ช่วยฉันด้วย"คาซึระได้ยินอย่างนั้นก็ชักดาบออกมา ในเมื่อกินโทกิบอกว่าไม่ชอบ เขาก็ต้องเชื่อในคำพูดของกินโทกิสิ

คาซึระชักดาบออกมาพร้อมใช้ความเร็วของดาบตวัดตัวกินโทกิ แต่ซัทจังก็เร็วไม่แพ้กันกระโดดรับคืนมาได้ ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับจนชินปาจิเปิดประตูเข้ามา

เมื่อชินปาจิเปิดประตูเข้ามา บ้านก็อยู่ในสภาพที่รก เหมือนจะมีแค่เค้กที่กินโทกิอุ้มไว้เท่ากันที่ปลอดภัย ทำให้ชินปาจิเดือดขึ้นมา วันนี้มันเวรของเขานะเฟ้ย

"นี่พวกแกทำอะไรกันฟระ!ห๊าาา!"ชินปาจิหยิบของที่อยู่ใกล้ตัวขว้างใส่ที่หน้าของทั้งคน ทำให้หยุดตีกันได้

"นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันแน่ครับเนี่ย"ชินปาจิเดินไปแกะเชือกออกจากคุณกินพร้อมหันหน้ามาถามทั้งสองคน

"ฉันมาทำแบบนั้นกับคุณกิน"

"ฉันมาช่วยกินโทกิ" ทั้งสองคนดูเหมือนจะตีกันอีกครั้ง ทำให้ชินปาจิเครียด

"ชินปาจิ"เสียงของคุณกินทำให้เขาหันไปหา

"ครับ"

"ช่วยพาซัทจังออกไปหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับซึระ"ชินปาจิได้ยินอย่างนั้น ก็เดินไปกระซิบกับซัทจัง ทำให้ซัทจังยอมออกไปด้วยได้

"เห้อ...ออกไปสักที"กินโทกิที่นอนอยู่บนโซฟายื่นกล่องเค้กให้กับคาซึระ

"นี่มันอะไรกันนะ"กินโทกิพลิกตัวหันหน้าเข้าหาโซฟา

คาซึระเปิดกล่องออกมาก็เห็นเค้ก ที่บนหน้าเค้กมีชื่อของตัวเขาเองอยู่ ถึงแม้ว่ากินโทกินจะเขียนคำว่าซึระ แต่ก็มีกินโทกิที่ชอบเรียกเขาว่าซึระ ทำไมแค่เค้กเขาถึงดีใจขนาดนี้นะ

"ฮึก..."กินโทกิที่ได้ยินเสียงของคาซึระร้องไห้ทำให้เขาหันไปมอง

"เฮ้ย!อย่ามาร้องไห้แถวนี้สิ"

"ก็มันดีใจนี่..."กินโทกิได้ยินอย่างนั้นก็เดินไปหาคาซึระ พร้อมเขามือลูบผมของคาซึระ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตอนคาซึระร้องไห้นี่มันน่ารักเหลือเกินนะ

"สุขสันต์วันเกิดนะ"คาซึระได้ยินอย่างนั้นก็หันเข้ามากอดกินโทกิเอาไว้ซึ่งกินโทกิก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เต็มใจด้วยซ้ำที่คาซึระกอดเขาแบบนี้

"นี่..."

"อะไร"คาซึระผละออกจากกินโทกิแล้วมองหน้าของกินโทกิแทน ตอนนี้เขารู้แล้วละว่าเขารู้สึกยังไงกับกินโทกิ

"คือว่าฉัน..ชอ..ชอบนายนะ"คาซึระพูดด้วยเสียงแผ่วเบา พร้อมหันใบหน้าแดงก่ำหนี

"งั้นหรอ"เสียงของกินโทกิที่ตอบกลับมาทำให้คาซึระแทบร้องไห้ นี่เขาพูดอะไรออกไปนะ...ไม่น่าเลย...

"นี่...ซึระ"กินโทกิเรียกเมื่อเห็นว่าคาซึระร้องไห้อีกครั้ง

"ฉันก็เหมือนกัน"เมื่อคาซึระได้ยินอย่างนั้นก็หันมามองหน้ากินโทกิ กินโทกิเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าของคาซึระ พร้อมแนบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของคาซึระ บดเบียดทีละนิดอย่างอ่อนโยน

--------------------------------------------------------------------------------------

'ปั๊ง!'เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมใบหน้าของทุกคนที่กำลังทำหน้าเหวอ

"อากินจัง คนผีทะเล!"

"แกทำอะไรคาซึระของฉันห๊า!"อลิซาเบธถือป้ายออกมาพร้อมทำท่าจะเอาป้ายนั้นสับหัวกินโทกิ

"แกต่างหากกำลังจะทำอะไคุณกิน"ซัทจังกระโดดถีบอลิซาเบธออก พร้อมทำท่าจะหาเรื่องคาซึระอีกครั้ง แต่โดนอลิซาเบธดักไว้ก่อน

"ให้ตายสิ...ที่นี่วุ่นวายชะมัดเลย"กินโทกิพูดพร้อมเอามือขยี้หัวตัวเอง

"นั่นสินะ"คาซึระพูดด้วยใบหน้าที่มีแต่ความสุข ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าความรู้สึกที่เขารู้สึกกับกินโทกิมาตั้งนานมันคืออะไรกันแน่ และก็รู้ว่ากินโทกิก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเขาเหมือนกัน

วันนี้มันคงเป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของเขาเลย....

[END]

เสร็จสักที เลี่ยนอ่ะ

แต่งเองเลี่ยนเอง...

ยังไงก็ขอให้คาซึระผมสวยอย่างนี้ตลอดไป...