posted on 10 Jul 2008 22:53 by kekudi
วันนี้วันเกิด...
วันนี้วันเกิดชิเงะแหละ คนบ้าอะไรก้อไม่รู้ สวยกับหล่อในคนเดียวกัน อ๊างงง!!!
เนื่องในโอกาสพิเศษ...
หล่ออะดิ ฮ่าๆ
เนื่องในโอกาสวันเกิดชิเงะเค้าก็จะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู เงะ
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู เงะ
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ~~
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ~
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู เงะ
ให้การ์ดวันเกิดด้วยแหละ
อย่างกับคำอวยพรวันแต่งงาน
มีความสุขมากๆน้า~~(อย่านอกใจโคะละ)
.
.
เห้ย!!!! บอกว่าอย่านอกใจไง!!!
ไปยุ่งกับเรียวจังเค้าได้ไง~~เดี๋ยวอุจจี้ก้อตามมาตบหรอกลูก
พอแระ...ไม่มีเวลาทำ
ขอโทษนะเงะที่วันเกิดเงะทำได้แค่นี้ T^T
posted on 26 Jun 2008 21:07 by kekudi
ฟิควันเกิดแหละเออ วันที่ 26/6 วันเกิดซึร้าาาา
ฟิควายนะค่ะ ใครไม่ชอบก็ผ่านๆมันไปนะค่ะ
-------------------------------------------------------------
"บรึ้ม!!"เสียงระเบิดดังลั่นทั่วบริเวณกลบเสียงฝนไปหมด แม้ว่ามันจะไม่โดนเป้าหมายเลยแม้แต่น้อย แถมยังสร้างความเสียหายให้แก่บ้านเรือนต่างๆอีก แต่หนุ่มน้อยผู้มีสายเลือด S ในตัวสูงก็ยังคงยิงบาซูก้าต่อไปโดยไร้ความสำนึกว่าจะทำให้คนอื่นเดือดร้อน
"คาซึระ!วันนี้แกได้ตายแบบเส้นเลือดกระจายแน่"ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของนามก็ได้วิ่งไต่หนังคาอย่างชำนาญ เพื่อหาที่หลบภัยแม้ว่าจะมีฝนเป็นอุปสรรคบ้างก็ตาม ร่างบางได้ปีนขึ้นไปบนเสาไฟฟ้าซึ่งก็ทำให้เขาสามารถหนีพ้นพวกชินเซ็นงุมิได้
"เปียกหมดเลย ทำไมวันนี้ซวยอย่างนี้ วันเกิดแท้ๆ"คาะซึระบ่นออกมาอย่างเซงๆ ทั้งๆที่วันนี้เขากำลังจะฉลองวันเกิดกับทุกคนในกลุ่มที่ร้านของท่านอิคุมัตซึ แต่พวกชินเซ็นก็บุกเข้ามาซะก่อน แม้ว่าเขาจะเจอเรื่องแบบนี้เป็นปกติแล้วก็เหอะ
"ไปหากินโทกิดีกว่า"คาซึระที่หนีพวกชินเซ็นงุมิพ้นแล้วก็เดินตากฝนไปยังร้านรับจ้างสารพัด ให้กินโทกิช่วยหาตัวอลิซาเบธที่น่ารักของเขา
'ปิ๊งป่อง'ทันทีที่เขากดออดก็มีเด็กหนุ่มแว่นนามว่าชินปาจิเปิดประตูมาพอดี
"อ้าว...คุณคาซึระ มีอะไรรึเปล่าครับ"เด็กหนุ่มใส่แว่นที่ถือร่มอยู่เหมือนกำลังจะไปข้างนอกถามขึ้น
"มาหากินโทกินะ"
"รีบเข้าไปดีกว่าครับ ตัวเปียกนานๆเดี๋ยวเป็นหวัด"เด็กหนุ่มก็ได้เดินหลบทางให้คาซึระเข้าไปข้างใน
"งั้นผมขอตัวไปข้างนอกก่อนนะครับ"ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็กางร่มแล้วเดินออกไปทันที
คาซึระเดินเข้าไปที่ห้องรับแขก ก็เห็นกินโทกิกำลังพยายามแต่หน้าเค้กอย่างตั้งใจ เหมือนกินโทกิไม่ได้รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขายืนอยู่ข้างๆ
"ทำอะไรอยู่นะ"เสียงของคาซึระทำให้กินโทกิรู้สึกตัว
"ซึระ มาทำไม"กินโทกิหันหน้ามาถาม
"ไม่ใช่ซึระฉันชื่อคาซึระต่างหาก"ทำไมไม่เคยเรียกชื่อของเขาดีๆบ้างเลยนะ
"ช่วยหาตัวอลิซาเบธให้หน่อย"เมื่อได้ฟังคำตอบแล้วกินโทกิหันกลับไปแต่งหน้าเค้กต่อ
"วันหลังแล้วกัน วันนี้ร้านปิด"เมื่อคาซึระได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกอารมณ์เสีย ทำไมต้องปิดวันนี้ด้วย
"ทำไมต้องปิดด้วยฟร้า"คาซึระอารมณ์เสียจึงตะโกนออกไป
"แล้วทำไมฉันจะปิดไม่ได้ ทำไมต้องหาลุงแก่ในร่างตุ๊กตาด้วย"
"อลิซาเบธไม่ใช่ลุงแก่นะ!"
"งั้นคือตัวอะไรกันละ...ห่วงกันซะขนาดนั้น"กินโทกิก็เริ่มจะอารมณ์เสียแล้วเหมือนกัน ทำไมต้องห่วงตัวประหลาดนั่นซะมากด้วย
"ก็อลิซาเบธเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันนี่"คาซึระหันกลับไปนั่งที่เดิม ที่เขาห่วงอลิซาเบธมันแปลกมากเลยรึไง
"แล้วนายละทำอะไรอยู่"คาซึระนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับกินโทกิ
"แต่งหน้าเค้กไง"ชายหนุ่มตอบโดยไม่มองหน้า
"หรอ"แค่นี้เขาก็พอจะนึกได้ ว่ากินโทกิเป็นโรคขาดของหวานไม่ได้ ทั้งๆที่ใกล้จะเป็นเบาหวานแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถลดของหวานไปได้สักที
ทีแรกเขาก็คิดว่าบางทีกินโทกิอาจจะจำวันเกิดของเขา แต่ดูท่าคงจะไม่ได้แล้วละมั้ง คงไม่มีทางที่กินโทกิจะจำวันเกิดของเขาได้หรอก
"งั้นหรอ.."
ทั้งสองคนนั่งอยู่เงียบๆโดยที่กินโทกิก็นั่งแต่งหน้าเค้กต่อไปโดยไม่สนใจคาซึระ ซึ่งคาซึระก็นั่งเงียบๆโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน นั่งเงียบอยู่นานจนคาซึระชักทนไม่ได้
"งั้นชั้นกลับก่อนแล้วกัน"คาซึระลุกแล้วเดินออกไป
"อืม..."มีแค่เพียงเสียงตอบรับตามหลังของกินโทกิที่เหมือนไม่สนใจ
ทีแรกเขาคิดว่าถ้าเขาไปหากินโทกิอาจจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ท่าทีที่กินโทกิเหมือนไม่สนใจเขาเลยก็ทำให้เขาออกจะหงุดหงิดเหมือนกัน แม้ว่าเขาจะโดนกินโทกิเมินมาบ่อยแล้วก็เหอะ แต่วันนี้เขารู้สึกหงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้ ไม่ชอบเลยที่เป็นแบบนี้
คาซึระก็เดินต่อไปเรื่อยๆโดยไร้จุดหมาย อลิซาเบธของเขาก็หายไปตั้งแต่ที่พวกชินเซ็นงุมิบุกเข้ามาในงานวันเกิดของเขาแล้ว ตอนนี้อลิซาเบธจะเป็นยังไงบ้างนะ...
-------------------------------------------------------------------------
"อากินจัง!ทำไมลื๊อไม่ปลุกอั๊วห๊า!"คางุระที่โผล่ออกมาตอนเกือบจะเที่ยงเข้าไปแล้วโวยวายเสียงดัง
"เอาน่าวันนี้ร้านปิด อยากจะไปไหนก็ไปป่ะ"ทั้งทีที่กินโทกิพูดจบก็มีฝ่าเท้าของสาวน้อยเข้ามาเต็มๆหลังของกินโทกิ
"นี่หล่อนทำอะไรของเธอนะ ห๊า!"กินโทกิหันมาโวยวายเพราะแรงเท้าของคางุระเกือบทำให้เค้กของของเขาไม่ปลอดภัย
"ลื๊อคิดว่าบ้านลื๊อมีเงินมากมานั่งว่างรึไงห๊า เจ้าถั่วลิสงป่นเอ๊ย!"
"นี่หล่อน!นี่มันร้านชั้นเฟ้ย ฉันอยากปิดเมื่อไหร่ฉันก็ปิดได้"
"เชอะ!อาผู้ใหญ่สมัยนี้นี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆเน้อ"คางุระมองด้วยสายตาดูถูกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ
------------------------------------------------------------------------------------
"เสร็จแล้ว!!"เค้กที่เขาทำออกมาเสร็จสักที เหลือแค่เอาไปให้ซึระก็เท่านั้น ที่จริงไม่อยากให้ซึระเห็นเขาตอนทำเค้กเลยจริงๆแต่ซึระคงไม่ได้สนใจเค้กของเขาหรอก
"อากินจัง นี่ลื๊อจะทำเค้กให้อาซึระหรอ"คางุระที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ สังเกตเห็นคำว่า 'Happy Birthday to Tsura'ก็เดินเข้ามาถาม พร้อมกับเอามือหมายจะจ้วงเค้กมารับประทาน
'ผั๊วะ!'กินโทกิให้มือเสยมือของคางุระให้ออกห่างจากเค้กทันที
"ก็ใช่นะสิ!"
"แล้วลื๊อจะให้ตอนไหนน่อ อาซึระใช่จะหาตัวได้ง่ายๆ เอาให้อั๊วะกระเดือกดีกว่าเน้อ"
"เออนั่นสิ ไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปไหนแล้ว"กินโทกิเอามือขยี้หัวที่ชี้ฟูของตน เขาเองก็ลืมไปว่าซึระมักอยู่ไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง แถมชอบโผล่ออกมาในที่แปลกๆอีกต่างหาก
"งั้นถ้าเธอหาซึระเจอเราค่อยมากินเค้กด้วยกัน ดีมั้ย?"
"งั้นเดี๋ยวอั๊วะจะรีบหาให้น่อ"ว่าแล้วคางุระก็เดินลากซาดาฮารุออกไปข้างนอก พร้อมร่มคู่ใจ
เมื่อคางุระเดินออกไปแล้ว กินโทกิก็หลับอย่างรวดเร็ว คงเพราะเขาใช้พลังงานในการทำเค้กมากเกินไปจึงทำให้เขาเพลีย
--------------------------------------------------------------------------------------
"อาซาดาฮารุ ลื้อจำกลิ่นได้มั้ย"คางุระหยิบแท่งอร่อยที่เขาเคยหยิบมาจากคาซึระให้ซาดาฮารุดม
"โฮ่ง"สัตว์พี่บิ๊กสีขาวทำท่าเหมือนเข้าใจ และเดินนำทางไป ทำให้คางุระต้องวิ่งตามหลัง ฝนที่ตกอย่างต่อเนื่องทำให้ไม่มีแดด คางุระจึงไม่ต้องกางร่ม
ทั้งสองวิ่งออกไปจนถึงซอยแคบๆซอยหนึ่ง ที่คาดว่าจะเป็นที่ทิ้งขยะ 'อาซึร้ามาทำอะไรในที่แบบนี้เนี่ย'คางุระคิดในใจพร้อมวิ่งตามซาดาฮารุไปต่อ แล้วทั้งสองก็โผล่ออกไปบริเวณที่คนไม่มีบ้านให้อยู่สิงกัน คางุระเหลือบไป
เห็นเป็ด(?)ตัวสีขาวหน้าคุ้นๆที่ลักษณะภายนอกเหมือนกันคนไร้บ้าน
"นี่มันอาอลินี่น่อ อาซาดาฮารุลื้อจำกลิ่นผิดแล้วน่อ"คางุระหันไปพูดกับซาดาฮารุ พร้อมทำท่าทีจะไปตามหาต่อที่อื่น แต่พอวิ่งออกจากบริเวณนั้น ก็มีชายแก่ลึกลับในร่างเป็ดวิ่งตามมา
"อาอลิลื้อตามอั๊วะมาทำไมน่อ"คางุระหยุดวิ่ง แล้วหันไปถาม
'จะตามหาคาซึระ!'อลิซาเบธชูป้ายขึ้นมา ซึ่งก็สร้างความกระจ่างใจให้คางุระ
"งั้นลื๊อก็ตามอั๊วะมาเลย เพราะอั๊วะก็กำลังตามหาอยู่เหมือนกัน"
-----------------------------------------------------------------------------------
คาซึระที่กำลังหาตัวอลิซาเบธอยู่ ก็ได้หยุดตรงสะพานแห่งหนึ่ง เขามองสายน้ำที่กำลังไหลไปเรื่อยๆอย่างเหม่อลอย ทำไมกันนะวันนี้เป็นวันเกิดของเขาแท้ๆ
ที่กินโทกิไม่สนใจเขามันเพราะอะไรกันนะ...
แล้วทำไมเขาถึงอยากให้กินโทกิสนใจ...
ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ...เขากำลังรู้สึกอะไรกับกินโทกิกันแน่...
หรือว่าเขาจะชอบ...
"อ๊ากกก..!!!ไม่มีทางหรอก"คาซึระรีบวิ่งตรงไปร้านรับจ้างอีกครั้ง เขาต้องรู้ให้ได้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ แล้วตัวเองรู้สึกอะไรกันแน่ ไม่ชอบให้กวนใจแบบนี้เลย...
-------------------------------------------------------------------------------------
"อืม..."กินโทกิรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆทับตัวของเขาอยู่ เมื่อเขาเปิดตามาก็พบว่ามีผู้หญิงใส่แว่นคนหนึ่งกำลังนั่งทับตัวของเขาอยู่
"ซัทจัง!นี่หล่อนมาทำอะไรบนตัวฉันเนี่ย"กินโทกิโวยวายพร้อมพยายามจะผลักซัทจังออก
"ก็ดิฉันได้ข่าวมาว่า คุณกินกำลังจะให้ของขวัญวันเกิดคาซึระ ตามสัญชาติญาณอู๊ดๆตัวเมียของฉันบอกว่าไม่ปลอดภัยแน่"ซัทจังอธิบายโดยที่นังนั่งคร่อมกินโทกิอยู่
"ไม่ปลอดภัยอะไรกันเล่า!"กินโทกิก็ผลักออกไม่ได้ หนำซ้ำยังไม่เชือกมามัดตัวของเขาอีก
"ในเมื่อคุณกินไม่ยอมเล่น SM กับฉัน คราวนี้ฉันจะเริ่มก่อนเอง"
'ปั๊ง!'เสียงเปิดประตูอย่างรุนแรงพร้อมมีคาซึระวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นภาพข้างหน้าทำให้ซึระรู้สึกชาไปทั้งตัว
"กินโทกิ..."
นี่กินโทกิกำลังทำอะไร...
เขามีรสนิยมแบบนั้นหรอ...
เขาชอบเล่นแบบนั้นกับซัทจังหรอ...
"เฮ้ย!อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ชอบแบบนี้นะ"กินโทกิที่โดนมัดอยู่กำลังดิ้นพล่านๆ คำว่า'ไม่ได้ชอบแบบนี้'ที่กินโทกิพูด ทำให้คาซึระรู้สึกดีใจ อย่างน้อยกินโทกิก็ไม่ได้ชอบแบบนี้ใช่มั้ย
"ใครว่าละ คุณกินเขาชอบเล่นแบบนี้กับฉันมาตั้งนานแล้ว"ซัทจังพูดขึ้น พร้อมแบกกินโทกิขึ้นบ่า
"ซึร้าาา!!!ช่วยฉันด้วย"คาซึระได้ยินอย่างนั้นก็ชักดาบออกมา ในเมื่อกินโทกิบอกว่าไม่ชอบ เขาก็ต้องเชื่อในคำพูดของกินโทกิสิ
คาซึระชักดาบออกมาพร้อมใช้ความเร็วของดาบตวัดตัวกินโทกิ แต่ซัทจังก็เร็วไม่แพ้กันกระโดดรับคืนมาได้ ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับจนชินปาจิเปิดประตูเข้ามา
เมื่อชินปาจิเปิดประตูเข้ามา บ้านก็อยู่ในสภาพที่รก เหมือนจะมีแค่เค้กที่กินโทกิอุ้มไว้เท่ากันที่ปลอดภัย ทำให้ชินปาจิเดือดขึ้นมา วันนี้มันเวรของเขานะเฟ้ย
"นี่พวกแกทำอะไรกันฟระ!ห๊าาา!"ชินปาจิหยิบของที่อยู่ใกล้ตัวขว้างใส่ที่หน้าของทั้งคน ทำให้หยุดตีกันได้
"นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันแน่ครับเนี่ย"ชินปาจิเดินไปแกะเชือกออกจากคุณกินพร้อมหันหน้ามาถามทั้งสองคน
"ฉันมาทำแบบนั้นกับคุณกิน"
"ฉันมาช่วยกินโทกิ" ทั้งสองคนดูเหมือนจะตีกันอีกครั้ง ทำให้ชินปาจิเครียด
"ชินปาจิ"เสียงของคุณกินทำให้เขาหันไปหา
"ครับ"
"ช่วยพาซัทจังออกไปหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับซึระ"ชินปาจิได้ยินอย่างนั้น ก็เดินไปกระซิบกับซัทจัง ทำให้ซัทจังยอมออกไปด้วยได้
"เห้อ...ออกไปสักที"กินโทกิที่นอนอยู่บนโซฟายื่นกล่องเค้กให้กับคาซึระ
"นี่มันอะไรกันนะ"กินโทกิพลิกตัวหันหน้าเข้าหาโซฟา
คาซึระเปิดกล่องออกมาก็เห็นเค้ก ที่บนหน้าเค้กมีชื่อของตัวเขาเองอยู่ ถึงแม้ว่ากินโทกินจะเขียนคำว่าซึระ แต่ก็มีกินโทกิที่ชอบเรียกเขาว่าซึระ ทำไมแค่เค้กเขาถึงดีใจขนาดนี้นะ
"ฮึก..."กินโทกิที่ได้ยินเสียงของคาซึระร้องไห้ทำให้เขาหันไปมอง
"เฮ้ย!อย่ามาร้องไห้แถวนี้สิ"
"ก็มันดีใจนี่..."กินโทกิได้ยินอย่างนั้นก็เดินไปหาคาซึระ พร้อมเขามือลูบผมของคาซึระ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตอนคาซึระร้องไห้นี่มันน่ารักเหลือเกินนะ
"สุขสันต์วันเกิดนะ"คาซึระได้ยินอย่างนั้นก็หันเข้ามากอดกินโทกิเอาไว้ซึ่งกินโทกิก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เต็มใจด้วยซ้ำที่คาซึระกอดเขาแบบนี้
"นี่..."
"อะไร"คาซึระผละออกจากกินโทกิแล้วมองหน้าของกินโทกิแทน ตอนนี้เขารู้แล้วละว่าเขารู้สึกยังไงกับกินโทกิ
"คือว่าฉัน..ชอ..ชอบนายนะ"คาซึระพูดด้วยเสียงแผ่วเบา พร้อมหันใบหน้าแดงก่ำหนี
"งั้นหรอ"เสียงของกินโทกิที่ตอบกลับมาทำให้คาซึระแทบร้องไห้ นี่เขาพูดอะไรออกไปนะ...ไม่น่าเลย...
"นี่...ซึระ"กินโทกิเรียกเมื่อเห็นว่าคาซึระร้องไห้อีกครั้ง
"ฉันก็เหมือนกัน"เมื่อคาซึระได้ยินอย่างนั้นก็หันมามองหน้ากินโทกิ กินโทกิเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าของคาซึระ พร้อมแนบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของคาซึระ บดเบียดทีละนิดอย่างอ่อนโยน
--------------------------------------------------------------------------------------
'ปั๊ง!'เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมใบหน้าของทุกคนที่กำลังทำหน้าเหวอ
"อากินจัง คนผีทะเล!"
"แกทำอะไรคาซึระของฉันห๊า!"อลิซาเบธถือป้ายออกมาพร้อมทำท่าจะเอาป้ายนั้นสับหัวกินโทกิ
"แกต่างหากกำลังจะทำอะไคุณกิน"ซัทจังกระโดดถีบอลิซาเบธออก พร้อมทำท่าจะหาเรื่องคาซึระอีกครั้ง แต่โดนอลิซาเบธดักไว้ก่อน
"ให้ตายสิ...ที่นี่วุ่นวายชะมัดเลย"กินโทกิพูดพร้อมเอามือขยี้หัวตัวเอง
"นั่นสินะ"คาซึระพูดด้วยใบหน้าที่มีแต่ความสุข ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าความรู้สึกที่เขารู้สึกกับกินโทกิมาตั้งนานมันคืออะไรกันแน่ และก็รู้ว่ากินโทกิก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเขาเหมือนกัน
วันนี้มันคงเป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของเขาเลย....
[END]
เสร็จสักที เลี่ยนอ่ะ
แต่งเองเลี่ยนเอง...
ยังไงก็ขอให้คาซึระผมสวยอย่างนี้ตลอดไป...
.
.
">.